Maverick Consultant

Niemand is adoreren waard. Het is ongezond, onverstandig, levert weinig op en het helpt je geen stap verder. Ik zie tal van organisaties dure sprekers inhuren die successen hebben behaald in het zakenleven of de topsport. Ze hopen dat die glans op hun eigen organisatie afstraalt. Het zijn wellicht inspirerende of aansprekende verhalen, maar het is vooral een verdienmodel voor de spreker zelf – vaak gekoppeld aan de verkoop van een boek. Welke concrete situaties helpen ze nu écht verbeteren waar de gewone medewerker op de werkvloer wat aan heeft? Waarom het niet werkt De claims van externe sprekers houden in de praktijk zelden stand. Dit komt allereerst door de survivorship bias : sprekers schetsen hun unieke succesverhaal, maar negeren de duizenden anderen die exact dezelfde methode gebruikten en toch faalden. Succes in business of topsport is immers geen blauwdruk, maar een grillige combinatie van talent, inzet én een flinke dosis geluk of timing. Geluk valt helaas niet te kopiëren. D...

De praktijk laat zien dat veel leiders moeite hebben om anderen iets te leren. Een van de belangrijkste oorzaken is dat de leider de leider is geworden omdat hij of zij zelf ergens in uitblinkt, niet omdat diegene uitblinkt in het begeleiden van de ontwikkeling van anderen. Vaak ontstaat er dan een frustrerende dynamiek: de leider doet het voor of legt het uit, maar de boodschap slaat niet effectief aan. Dit leidt tot onbegrip, frictie en een neerwaartse spiraal die succesvolle samenwerking en prestaties in de weg staat. Je ziet dit ontzettend vaak: mensen die ergens zelf heel goed in zijn, zijn niet automatisch de beste leiders of begeleiders. Vaak is het precies andersom. De beste leraren hoeven zelf immers niet de absolute top te zijn. Hun cruciale kracht ligt in het inspireren en enthousiasmeren, zodat het leuk genoeg blijft om te blijven oefenen en verbeteren. Wanneer je mensen echt iets wilt leren, moet je ze zo vaak mogelijk in posities of situaties brengen waarin ze zélf kunnen...

Wanneer je goed en effectief wilt zijn in het begeleiden, ontwikkelen en leiden van jonge mensen op de werkvloer, onthoud dan twee woorden: stevig en vriendelijk . Als je aan die twee woorden blijft vasthouden, zal het je lukken om hen goed te begeleiden en langdurig aan je te binden. Mensen hebben grenzen nodig en hebben behoefte aan de handhaving ervan. Maar niet met boosheid, gemeenheid of kleineren; nee, op een vriendelijke manier. Duidelijke grenzen en structuur geven jonge medewerkers richting. Het voorkomt fouten en schept duidelijkheid over de verwachtingen. Vriendelijkheid bouwt ondertussen aan vertrouwen en een sterke onderlinge band. Door fouten te benaderen als leermomenten in plaats van mislukkingen, durven mensen initiatief te tonen en te groeien. Wanneer dat lukt, is loyaliteit het resultaat. Medewerkers verlaten zelden een bedrijf; ze verlaten slechte leiders of begeleiders. Een leider die optreedt als een goede mentor, creëert een enorme betrokkenheid en loyaliteit. D...

Leidinggeven is een vak apart. Vaak krijgt iemand die rol na een promotie, omdat hij of zij heeft bewezen het werk inhoudelijk als de beste te beheersen. Juist dan kan het frustrerend zijn om anderen te zien worstelen met vraagstukken waar je als leidinggevende direct het antwoord op weet. Toch werkt het niet om mensen simpelweg te overvallen met kant-en-klare oplossingen. Ze moeten worden gegidst, zoals de meesten ooit zelf door een mentor zijn geholpen om te groeien. De verleiding is groot om het werk snel zelf te doen, maar dan geef je geen leiding en bezet je puur de positie. Effectieve leiders hebben geduld en een scherp oog voor de lange termijn. Dat betekent dat ze anderen de tijd, de ruimte en de middelen gunnen om te falen, te leren en zich te ontwikkelen. De kern is dit: Leidinggevenden hoeven zich niet te bewijzen in het uitvoerende werk. De echte transitie zit in het ontwikkelen van anderen, zodat zij het werk beter gaan doen. Dat is een cruciaal verschil. Verleg je bewijsd...

Directe toepassing van zelfkennis en organisatorisch bewustzijn is fundamenteel. Bouwen aan dit fundament haalt de druk van de ketel. Je optimaliseert de randvoorwaarden, wat de uitvoering van kerntaken direct vergemakkelijkt en versterkt. Investeren in de basis is het tegenovergestelde van zelfsabotage. Het helpt je patronen, dynamieken en systemen te doorzien. Zo transformeer je frustraties en blokkades tot kansen voor verbetering. Dit creëert de helderheid die nodig is om sneller betere beslissingen te nemen. Dat gaat niet vanzelf; het vraagt om tijd en bewuste inspanning. Je hebt te dealen met jezelf én met je organisatie. Play to your strengths, not your weaknesses. Breng jezelf en je mensen in de best mogelijke positie: increasing the upside and decreasing the downside. Selecteer de juiste mensen, vertrouw ze en geef ze de ruimte. Garandeer een stressvrije, prettige en professionele omgeving waarin ze kunnen ontwikkelen, samenwerken en floreren. Kies voor en beloon leiders die d...

Sommige leiders functioneren uitstekend tot een bepaald punt. In het begin luisteren ze, stellen ze vragen en willen ze begrijpen. Maar ergens missen ze een afslag. Wat begon als nieuwsgierigheid, verschuift ongemerkt naar overtuiging, waarbij luisteren plaatsmaakt voor invullen en observeren interpreteren wordt. Dat is het moment waarop ervaring omslaat van kracht naar beperking. Tot die grens helpt ervaring: je herkent patronen sneller, stelt betere vragen en neemt scherpere beslissingen. Maar zodra nieuwsgierigheid verdwijnt, verandert diezelfde ervaring in een filter dat de werkelijkheid vervormt. Die afslag mis je niet in één keer; dat gebeurt geleidelijk. Succes bevestigt je gelijk, tegenspraak voelt steeds vaker als ruis en voor je het doorhebt, leid je niet meer op basis van wat er ís, maar op basis van wat je dénkt dat er is. Het probleem is zelden een gebrek aan kennis, maar een gesloten houding. Leiderschap is geen eindpunt, maar een voortdurend proces van jezelf aanpassen, ...

Wil je echt impact maken? Kijk dan kritisch naar hoe je organisatie draait. Gebrek aan focus is geen detail, maar een kostenpost die ongemerkt gigantisch oploopt. Toch sturen veel organisaties nog steeds op inspanning. We vinken taken af, vullen agenda’s met overleggen en vieren dat we ‘druk’ zijn. Maar druk zijn zonder resultaat is bezigheidstherapie, een dure vorm van verspilling, en het is de illusie van productiviteit. Echte impact ontstaat niet door méér te doen, maar door de juiste dingen te doen. Het gaat niet om de uren die je maakt, maar wat je daarin bereikt en welke waarde het toevoegt. Dat vraagt om een duidelijke keuze: focus op uitkomsten, niet op inspanning of activiteiten. Juist onder druk, of wanneer we het even niet meer weten, schieten we in de reflex van harder werken, meer overleggen en nog meer ‘klusjes’. Het resultaat is voorspelbaar: de werkdruk stijgt, de focus verwatert en de impact keldert. De kern is dit... Wie onvoldoende impact bereikt, mist focus op wat e...

Leidinggeven aan een organisatie en ervoor zorgen dat deze niet alleen blijft functioneren, maar ook floreert, is een enorme uitdaging. De omstandigheden veranderen continu, en tegenslagen of externe invloeden heb je nooit volledig in de hand. Opmerkelijk genoeg is dat zelden waar organisaties daadwerkelijk op stuklopen. Waar het meestal misgaat, ligt binnen de eigen invloedssfeer: hoe er met die uitdagingen wordt omgegaan. Is er voldoende weerbaarheid en flexibiliteit? Bestaat er een cultuur waarin mensen bereid zijn te doen wat nodig is? Een sterke graadmeter voor de gezondheid van een organisatie is het vermogen om effectief om te gaan met tegenslagen en externe druk. Wanneer het momentum de verkeerde kant op beweegt, is het cruciaal om afstand te nemen en uit te zoomen. Kijk naar de grotere lijnen: dynamieken, systemen, patronen en gemaakte keuzes. Dienen deze de ontwikkeling van de organisatie? Wordt het er daadwerkelijk beter van, of spelen andere belangen een rol? Organisaties s...

Grip en controle proberen uit te oefenen met de verkeerde motieven leidt vaak tot precies de situaties die je juist wilt voorkomen. Het ondermijnt groei, ontwikkeling en innovatie, en daarmee uiteindelijk ook prestaties en resultaten. Een krampachtige zucht naar controle ketent vast, beperkt, veroorzaakt stagnatie en verhindert dat potentieel zich kan realiseren. Controle of grip krijgen is natuurlijk belangrijk, maar niet wanneer het contraproductief werkt. Dat gebeurt wanneer controle voortkomt uit onderliggende angsten en onzekerheden, bijvoorbeeld bij leiders die vrezen wat ‘loslaten’ voor hun rol of positie betekent. Paradoxaal genoeg krijg je juist meer grip en controle door los te laten. Door controle die gebaseerd is op angst of onzekerheid los te laten, ontstaat ruimte waarin mensen, ideeën en talenten kunnen gedijen. Het resultaat daarvan is vaak méér overzicht, meer wendbaarheid en uiteindelijk ook meer grip. Loslaten is geen passiviteit, maar vertrouwen: vertrouwen in de ex...

Om uit de schulden te komen, moet je minder uitgeven dan er binnenkomt. Complexiteit verminder je door te schrappen. Ruis verwijder je door te focussen op wat écht telt. Het is simpel, maar niet makkelijk. Wanneer de balans negatief is, financieel of organisatorisch, is er altijd een onderliggend probleem dat niet wordt aangepakt. De oplossing begint niet bij een maatregel, maar bij erkenning. Zonder erkenning geen gerichte actie. En zonder gerichte actie geen rendement. Wie schulden heeft en boven zijn stand leeft, weet rationeel vaak precies wat er moet gebeuren: eerst de schuld met de hoogste rente aflossen voor maximale ROI. Daarna de rest. Hoe groter de bereidheid om echt af te lossen, hoe sneller het resultaat zichtbaar wordt. En hoe duidelijker dat het probleem daadwerkelijk is erkend. Datzelfde principe geldt voor verzuim, verloop, lage betrokkenheid, moeite met het aantrekken en behouden van talent en vele andere complexe problemen. De vraag is zelden:  wat moeten we doen?...

Veel mensen zijn voortdurend, bewust of onbewust, bezig met het sturen van hoe anderen hen zien. Wanneer iemand bang is voor afwijzing, kan dat leiden tot overcompensatie: harder praten, meer beloven, meer presteren dan nodig is, of op een andere manier nadrukkelijk aanwezig zijn. Deze poging om te controleren hoe we overkomen staat bekend als   impression management . Psycholoog   Roy Baumeister   beschreef hoe mensen die sociale afwijzing vrezen hun gedrag kunnen overdrijven in een poging goedkeuring te verkrijgen vóórdat ze eventueel worden afgewezen. Wat we dan zien, is geen kracht maar preventieve verdediging, een overcorrectie en een zoektocht naar externe validatie. Wie bang is niet goed genoeg te zijn, probeert dat te ontkrachten voordat iemand anders het kan ontdekken. Onzekerheid wordt gecamoufleerd door excessief gedrag: overdreven ambitie, grote woorden, constante zichtbaarheid. Maar zelfvertrouwen dat afhankelijk is van applaus moet steeds opnieuw bevestigd w...

Wanneer je mensen, inclusief jezelf, niet begrijpt, begrijp je ook niets van zaken doen. Complexiteit in grote organisaties ontstaat zelden door inhoud. Ze ontstaat door emotie: angst, onzekerheid, behoefte aan controle of erkenning. Die emoties sturen besluiten. Niet openlijk, maar onderhuids en vanaf dat moment verschuift het kompas van algemeen belang naar eigenbelang. Dáár begint onnodige complexiteit. Denk aan een directieteam dat innovatie als topprioriteit benoemt, maar afwijkende stemmen subtiel corrigeert of negeert. Niet uit slechte intentie, maar uit angst om grip of status te verliezen. Wanneer persoonlijke vermijding systemisch wordt, betaalt de organisatie de prijs. Organisaties verliezen zelden in één klap. Ze eroderen langzaam en lang onzichtbaar. De signalen zijn herkenbaar: Strategische keuzes gestuurd door angst voor status- of controleverlies Conflicten die onder tafel verdwijnen en terugkeren als passieve weerstand Talent dat vertrekt zonder dat de echte reden word...

Een van de grootste blinde vlekken in bestuurskamers is de psychologische onderstroom. We doen alsof organisaties rationele machines zijn, terwijl het in werkelijkheid verzamelingen zijn van menselijke emoties, projecties en onvervulde behoeften. Al decennia geleden wees Carl Gustav Jung erop dat we veel te weinig weten van de psyche van de mens. Dat gebrek aan inzicht is niet alleen een academisch probleem, maar ook een bestuurlijk risico. Want motivatie, besluitvorming, conflicten, samenwerking en cultuur worden primair gedreven door wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Veel leiders opereren vanuit wat Jung de  persona  noemde: het masker van de functie. De titel. De rol. De façade van beheersing. Maar de echte dynamiek wordt bepaald door de schaduw, alles wat we niet willen zien van onszelf of van de organisatie. Machtsstrijd, onzekerheid, erkenningsdrang, rivaliteit, angst voor verlies van status. Juist omdat dit dichtbij komt en persoonlijk wordt, w...

Organisaties investeren massaal in AI, data-analyse en voorspellende modellen. De belofte is helder: betere data leidt tot betere inzichten, die leiden tot betere beslissingen, die leiden tot betere prestaties. Die redenering klopt maar slechts tot op zekere hoogte. In de praktijk blijkt betere informatie geen garantie voor betere beslissingen. Strategische missers, politieke afwegingen en kortetermijndenken verdwijnen niet met geavanceerdere dashboards. Ze worden hooguit overtuigender onderbouwd. De kernvraag is daarom niet hoe goed je data is, maar hoe volwassen je besluitvorming is. Data informeert, maar beslist niet. AI herkent patronen, rekent scenario’s door en maakt risico’s zichtbaar. Toch blijft er altijd een mens die prioriteiten stelt, belangen weegt, risico’s accepteert en verantwoordelijkheid draagt voor de uitkomst. De kwaliteit van een besluit hangt dus niet alleen af van informatie, maar van het eigenaarschap en ontwikkelingsniveau van degene die beslist. Daarbij leeft ...

Leiders die klagen over jongere generaties, laten vooral iets van zichzelf zien. Het is inmiddels een terugkerend refrein: jongere generaties zouden niet hard genoeg willen werken, lastig te motiveren zijn en liever parttime werken. Misschien zit daar een kern van waarheid in, maar wie het daarbij laat, mist de essentie. Want wat zegt het over leiderschap wanneer jongere generaties structureel als problematisch worden bestempeld?  Veel leiders hebben moeite met empathie, emotionele intelligentie en zelfreflectie. Ze ervaren afstand tot jongere medewerkers, maar onderzoeken zelden hun eigen rol in die dynamiek. Ze noemen gebrek aan inzet, maar kijken niet naar gebrek aan inspiratie. Ze spreken over motivatie, maar vergeten zichzelf af te vragen hoe motiverend hun leiderschap werkelijk is. Je kunt je überhaupt afvragen of er nu sprake is van een generatie of een leiderschapsprobleem? Effectief leiderschap vraagt inzicht in mensen en vooral in jezelf. Het vraagt het vermogen om potent...

Organisaties falen zelden door gebrek aan inhoudelijke kwaliteiten, maar bijna altijd door gebrek aan emotionele volwassenheid aan de top.  Sterke, stabiele en gezonde organisaties met duurzame successen worden geleid door sterke en emotioneel stabiele mensen. Mensen die veel kunnen verdragen en betere beslissingen nemen. De kwaliteit van die beslissingen bepaalt het niveau én de consistentie van succes. Er zijn een aantal duidelijke signalen waaraan je emotioneel gezonde mensen kunt herkennen. Allereerst kunnen zij om zichzelf lachen en tegen een grapje. Hun ego raakt niet beschadigd; ze vatten het niet persoonlijk op en voelen geen behoefte om er een discussie van te maken. Daarnaast juichen zij de successen van anderen toe, zonder last te krijgen van een minderwaardigheidscomplex. Ze kunnen oprecht bewondering hebben voor de prestaties van een ander en blijven tegelijkertijd hun eigen waarde kennen. Wanneer iemand anders wint, betekent dat niet dat zij verliezen. Ze vergeli...