Maverick Consultant

Wanneer je worstelt met een probleem waar je maar niet uitkomt en jarenlang mee blijft rondlopen, is het dan sterk om in je eentje te blijven aanmodderen? De meesten zullen zeggen van niet en toch gebeurt dit ontzettend vaak, zowel op individueel als collectief niveau binnen organisaties. Het gevolg is dat ontwikkeling stagneert en de resultaten eronder lijden. Wanneer leidinggevenden durven te zeggen: "Ik weet het antwoord hierop niet, wie kan mij helpen?", creëert dat direct psychologische veiligheid op de werkvloer. Het geeft een krachtig signaal af, waardoor medewerkers sneller hun hand opsteken, wat de innovatie en efficiëntie direct een boost geeft. Omgekeerd werkt het precies zo: de leidinggevende die claimt alle antwoorden te hebben, het meeste aan het woord is en continu sterk probeert over te komen, bereikt het tegenovergestelde. Met andere woorden: mensen die sterk, capabel en zelfverzekerd zijn, durven zich op een constructieve manier kwetsbaar op te stellen. Zij ...

Te lang wachten met feedback geven is een van de grootste valkuilen op de werkvloer. Frustratie stapelt zich op, de emmer loopt over en een kleine irritatie ontploft uiteindelijk in een emotionele, onprofessionele reactie. Hierdoor blijven er zóveel kansen voor verbetering onbenut. Vaak hoor ik mensen achteraf zeggen: “Had ik maar eerder iets gezegd, direct om opheldering gevraagd of meteen gereageerd.” In plaats daarvan blijven ze eromheen lopen. De frustratie groeit en de situatie sleept zich voort op een manier waar niemand blij van wordt. De meeste mensen zwijgen uit angst: voor conflict, voor afwijzing, of voor de gevolgen van hun eigen positie. Ze zwijgen en hopen dat het probleem vanzelf overwaait. Maar dit soort problemen gaat niet zomaar over; ze worden vaak juist erger als je niets doet. Het wordt steeds moeilijker om er nog iets van te zeggen, waardoor men nóg meer gaat meebewegen en inslikken. De kern is... Direct om opheldering vragen vraagt moed, maar het levert altijd d...

Het is cruciaal om te beseffen dat je niet verantwoordelijk bent voor de gevoelens van een ander. Als leider en werknemer ben je verantwoordelijk voor wat je zegt, wat je doet en hoe je handelt. Hoe anderen daarop reageren, ligt buiten jouw cirkel van invloed en hoe de ander die realiteit verwerkt, is het eigen ontwikkelproces. Dit staat los van ongevoeligheid, omdat er immers talloze redenen kunnen zijn waarom een boodschap heftige emoties oproept en die emoties komen lang niet altijd voort uit jouw specifieke woorden of daden. Er ontstaan vaak grote problemen wanneer je die verantwoordelijkheid wél op je neemt. Veel mensen willen anderen bijvoorbeeld niet teleurstellen. Dan houden ze te veel rekening met andermans gevoelens in plaats van met die van zichzelf, wat hun gedrag en handelen negatief beïnvloedt. Dit te veel pleasen en jezelf overbelasten resulteert in een stroeve dynamiek en stagnatie. Dit uit zich in: Gedrag op basis van angst:  beslissingen worden genomen om de ander...

  Een man haast zich naar de eerste hulp, grijpt naar zijn borst en roept dat hij een triple bypass nodig heeft. Moet de arts hier blindelings gehoor aan geven? Natuurlijk niet, dat zou een medische blunder zijn. Het is de taak van een arts om eerst een diagnose te stellen voordat er een behandeling wordt gekozen. In de zakelijke dienstverlening gebeurt echter te vaak het omgekeerde: we voeren simpelweg uit wat de klant vraagt. Dat is om drie redenen riskant: Symptoombestrijding:  de vraag van de klant lost vaak slechts een tijdelijk symptoom op, niet de dieperliggende oorzaak. Verkeerde investering:  het kost de klant tijd en geld, zonder dat het werkelijke eindresultaat wordt behaald. Verlies van autoriteit:  als de oplossing achteraf niet werkt, krijgt de expert alsnog de schuld ("Jullie hadden mij moeten waarschuwen"). De kern is dit:  Wanneer een klant om een specifieke oplossing vraagt, moet een dienstverlener eerst achterhalen welk resultaat de klant écht...

Ontzettend veel mensen worstelen met 'nee' zeggen. Ze zijn bang voor de gevolgen, willen aardig gevonden worden, of proberen te voldoen aan een ideaalbeeld van zichzelf of anderen. Maar zie het zo: 'nee' zeggen is onlosmakelijk verbonden met 'ja' zeggen. Door 'nee' te verkopen aan zaken die niet bij je passen, creëer je juist de ruimte om volmondig 'ja' te zeggen tegen de dingen die er écht toe doen. Het houdt je scherp en gefocust. Bovendien geef je een helder signaal af over jouw grenzen en maak je duidelijk waar je kwaliteiten liggen. Durf daarom 'nee' te zeggen tegen oneigenlijke verzoeken, ruis en afleiding. De kern is dit:   Wie geen 'nee' leert zeggen, besteedt uiteindelijk te weinig tijd aan wat hij of zij écht belangrijk vindt en waar hij of zij goed in is. Vooral 'nee' zeggen tegen een leidinggevende is cruciaal. Niet om dwars te liggen, maar om de vrijheid te creëren om 'ja' te zeggen tegen de taken die ...

Om een succesvolle samenwerking aan te gaan, probeer ik nooit iets te verkopen. Ik kijk liever of er een geschikte match is. Daarvoor gebruik ik een 'Waarom-gesprek' : een reeks strategische vragen tijdens de kennismaking. Hiermee achterhaal ik de onderliggende motivatie van een potentiële klant. Het bevat ook vragen die de klant ervan kunnen overtuigen om mij juist niet in te huren.  Het gesprek bestaat uit drie categorieën: Waarom dit? (Bijv: Waarom laat je de situatie niet zoals die is? Waarom kies je niet voor een standaardoplossing? Waarom zou je starten met een kostbaar maatwerktraject? ) Waarom nu? (Bijv: Waarom moet dit nu worden aangepakt? Waarom kan dit niet nog zes maanden wachten? Waarom is er tot nu toe gewacht met het zoeken naar een oplossing? ) Waarom ik? (Bijv: Waarom los je dit niet intern op? Waarom zou je dit werk uitbesteden aan een dure externe partij? Waarom huur je geen goedkopere freelancer in?...

Veel zelfstandigen en organisaties beweren dat uurtarieven ‘transparanter’ zijn dan vaste prijzen. Ik krijg daar jeuk van. Met een uurtarief geef je een klant namelijk helemaal geen prijs. Hoe kan dat in hemelsnaam transparanter zijn dan een vast bedrag? Een uurtarief vertelt je wat zestig minuten tikken kost, maar zwijgt over de eindfactuur. Het is alsof je een restaurant binnenloopt en de chef zegt: "Ik reken 50 euro per uur; we zien wel hoelang ik over je biefstuk doe." Dat is geen transparantie, dat is een blanco cheque. "Ja maar," hoor ik dan, "je ziet precies waar de tijd naartoe gaat." Maar waarom wil je dat eigenlijk zien? Omdat je de uitkomst niet vertrouwt. Je gaat controleren op uren, activiteit en inzet, en precies daar gaat het mis. Je focust op het proces van de aanbieder, terwijl je zou moeten sturen op het resultaat. Wat je wil, is een perfecte biefstuk. Niemand koopt uren. Je koopt waarde. Je koopt een oplossing. Onzekerheid daarover los j...

Een van de grootste blinde vlekken in bestuurskamers is de psychologische onderstroom. We doen alsof organisaties rationele machines zijn, terwijl het in werkelijkheid verzamelingen zijn van menselijke emoties, projecties en onvervulde behoeften. Al decennia geleden wees Carl Gustav Jung erop dat we veel te weinig weten van de psyche van de mens. Dat gebrek aan inzicht is niet alleen een academisch probleem, maar ook een bestuurlijk risico. Want motivatie, besluitvorming, conflicten, samenwerking en cultuur worden primair gedreven door wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Veel leiders opereren vanuit wat Jung de  persona  noemde: het masker van de functie. De titel. De rol. De façade van beheersing. Maar de echte dynamiek wordt bepaald door de schaduw, alles wat we niet willen zien van onszelf of van de organisatie. Machtsstrijd, onzekerheid, erkenningsdrang, rivaliteit, angst voor verlies van status. Juist omdat dit dichtbij komt en persoonlijk wordt, w...

Elke relatie of samenwerking wordt gevormd door de energie die betrokken partijen erin steken: werk uitvoeren, taken verdelen en conflicten oplossen. Wanneer mensen wordt gevraagd welk aandeel zij daarin hebben, antwoorden ze zelden neutraal. Denk jij dat je 55 procent bijdraagt, dan zal de ander, als jullie redelijk op één lijn zitten, zeggen 45 procent te leveren. Samen kom je zo uit op 100 procent. In de praktijk blijkt dat vaak anders. De Canadese psychologen Ross en Sicoly ontdekten dat drie op de vier stellen samen ruim boven de 100 procent uitkwamen. Met andere woorden: partners overschatten structureel hun eigen bijdrage. Dit patroon zie je ook terug in organisaties. Veel mensen en dus ook leidinggevenden schatten hun eigen inzet hoger in dan die van anderen. Dit verschijnsel staat bekend als de verantwoordelijkheidsbias. Een veelgehoorde bron van onvrede onder werknemers is een gebrek aan erkenning, vaak veroorzaakt door leiders die hun eigen rol uitvergroten en die van hun te...

Minimaal één keer per week haal ik koffie bij Keen in Utrecht. Meestal zeg ik dank je wel voor de koffie, en zij zeggen dank je wel na de betaling. Dat is geen overdreven beleefdheid. We zeggen allebei dank je wel, omdat we allebei hebben geprofiteerd.  Ik wilde op dat moment de koffie liever dan mijn vier euro. Zij wilden liever mijn vier euro dan de koffie. Onder de streep zijn we allebei blijer, tevredener en beter af. Dit simpele voorbeeld van  mutual profit  is essentieel voor het bouwen van duurzame en succesvolle (zakelijke) relaties. Zo horen relaties met elkaar om te gaan en voor dienstverleners vormt dit de basis van op waarde gebaseerde prijzen voor producten en diensten. Het punt is... Toch zoeken sommige mensen in organisaties regelmatig de grenzen van dit principe op of ze gaan er zelfs overheen. Dat levert misschien op korte termijn iets extra’s op, maar op de lange termijn schaadt het de kwaliteit van relaties. Wanneer je dan ook nog eens je prijzen verhoo...

Er bestaat niet één manier van leidinggeven, maar er zijn wel een aantal universele vaardigheden waarover veel goede leiders beschikken. Ze hebben een groot empathisch vermogen, kunnen luisteren, moeilijke gesprekken voeren, effectieve confrontaties aangaan en ze zetten de ontwikkeling van anderen en het grotere geheel op de eerste plek. Vanwege hun goed ontwikkelde intermenselijke vaardigheden zijn ze in staat om anderen te ondersteunen bij het ontwikkelen van zelfvertrouwen en eigenwaarde, evenals het aanleren van onverzettelijkheid, zelfredzaamheid en verantwoordelijkheidsgevoel. Ze streven er niet naar om te demonstreren hoe goed ze zijn, maar om anderen te helpen hun volledige potentieel te realiseren. Leiders die niet over deze vaardigheden beschikken, compenseren dit door dominant, controlerend en opgewonden gedrag. Ze zijn veel eerder geneigd tot schreeuwen, kleineren en commanderen. Het niveau van de communicatie is vaak zo slecht dat veel individuen niet exact begrijpen wat v...

CEO´s hebben veel macht en ze dragen een grote verantwoordelijkheid. De wijze waarop ze handelen, de beslissingen die ze nemen en hun gedragingen hebben een enorme impact op de prestaties, reputatie en financiële waardering van de organisatie. Het handelen en gedrag van één persoon straalt af op geheel, waardoor het cruciaal is om iemand aan te stellen die in staat is om te kunnen gaan met deze macht en verantwoordelijkheid.  Een geschikte CEO aanstellen begint met een onderzoek naar de onderliggende motieven en intenties van een persoon. Een manier om dit te achterhalen, is door te kijken naar de omvang en kwaliteit van het netwerk van de persoon die je wilt aanstellen. Mensen bouwen en beheren namelijk op totaal verschillende manieren hun netwerken en de meest geschikte kandidaten onderscheiden zich op dit gebied. De manier waarop ze met anderen omgaan en de kwaliteit van hun relaties zijn essentiële aspecten om in de gaten te houden. De motieven waarmee ze hun netwerk benaderen ...

Niets hoeft perfect te zijn, het moet alleen constant zijn. Constantheid in doen, denken en handelen levert vastigheid en voorspelbaarheid op. Constantheid is simpel en effectief, perfectie is tijdrovend en complex.  Mensen met perfectionisme worden vaak gedreven door angst en onzekerheid. Ze zijn bang dat wanneer iets in hun ogen niet perfect is, anderen daar kritiek op zullen hebben. Dit proberen ze te voorkomen door het nastreven van een perfect resultaat. Maar absolute perfectie bestaat niet en er zullen altijd mensen zijn met commentaar. De meeste mensen hechten bovendien weinig waarde aan perfectie, ze zijn vooral geïnteresseerd in de constantheid van hetgeen ze verwachten of verlangen.  Desondanks blijven talrijke individuen gevangen in hun zoektocht naar perfectie, hetgeen zowel henzelf als de omgeving waarin ze werkzaam zijn aanzienlijk belemmert. Onderaan de streep wordt op deze manier te veel tijd, aandacht, energie en middelen besteed aan het perfectioner...