Maverick Consultant

Fouten maken en de manier waarop we ermee omgaan, is cruciaal voor de kwaliteit van informatie waarop beslissingen, handelingen en keuzes worden gebaseerd. Wanneer een leidinggevende vraagt of bepaalde zaken zijn afgehandeld, terwijl dit niet (helemaal) het geval is of er fouten zijn gemaakt, vraagt dat om een bewuste aanpak. Hoe transparanter de situatie en hoe zuiverder de informatie, des te beter een organisatie of team kan functioneren. Dit geldt in het bijzonder voor het toegeven van zaken die fout, onvolledig of simpelweg nog niet zijn gedaan. Deze zaken worden namelijk pas écht een probleem wanneer ze worden doodgezwegen of blijven liggen. Daarnaast schaadt een latere ontdekking het onderlinge vertrouwen en tast het de samenwerking direct aan. Zuivere informatie zorgt er daarentegen voor dat er tijdig en effectief kan worden ingespeeld op de actualiteit, wat de voorbereiding en organisatie van het werk aanzienlijk verbetert. De kern is dit: Het toegeven van en transparant zijn o...

De beste ideeën, oplossingen en strategieën zijn geen cent waard wanneer de mensen die het moeten uitvoeren niet volgen. De uitvoering mislukt zelden door een gebrek aan talent of kwaliteit op de werkvloer, maar vrijwel altijd door een gebrek aan vertrouwen en respect voor de top. Veel leiders onderschatten dit compleet. Ze verliezen het contact, vergeten waar ze vandaan komen en krijgen het in hun bol zodra ze de macht krijgen. Niets menselijks is hun vreemd, maar het is dodelijk voor het vertrouwen in leiderschap. Het principe is simpel: wanneer mensen je vertrouwen en respecteren, nemen ze sneller iets van je aan en lopen ze harder voor je. Hoe minder vertrouwen, hoe minder actie. Als de basis ontbreekt, kun je met een briljant plan komen, maar zal het minimaal effect hebben. Het is doodvermoeiend en onverstandig om het zo aan te pakken. Toch hoor ik aan de lopende band leiders klagen dat ze gefrustreerd zijn. Dat plannen niet worden uitgevoerd, of dat die zogenaamd 'briljante...

Iedereen wil minder regels en minder rompslomp, omdat het geld, tijd en hoofdpijn bespaart.  Toch besluiten degenen die erover beslissen, in de politiek én in het bedrijfsleven, telkens weer tot méér regels. Het bedrijfsleven klaagt steen en been over de regeldruk en het toezicht vanuit de politiek, maar doet intern precies hetzelfde bij het eigen personeel. Hoe zit dit nu precies? Het onderliggende probleem is dat er simpelweg geen vertrouwen is dat de ander doet wat er wordt gevraagd of verlangd. Gevoed door angst bij leiders fungeren regels te vaak als een slecht substituut voor gebrekkig onderling vertrouwen. Zonder wederzijds vertrouwen kun je een land echter niet effectief besturen en een organisatie niet leiden. Er zijn op den duur namelijk steeds meer 'compensaties' nodig om de boel draaiende te houden, en dat brengt hoge kosten met zich mee. Niet alleen kosten de controlemaatregelen zelf geld, ook de indirecte gevolgen van dat gebrekkige vertrouwen zijn gigantisch. Dit...

Wanneer je worstelt met een probleem waar je maar niet uitkomt en jarenlang mee blijft rondlopen, is het dan sterk om in je eentje te blijven aanmodderen? De meesten zullen zeggen van niet en toch gebeurt dit ontzettend vaak, zowel op individueel als collectief niveau binnen organisaties. Het gevolg is dat ontwikkeling stagneert en de resultaten eronder lijden. Wanneer leidinggevenden durven te zeggen: "Ik weet het antwoord hierop niet, wie kan mij helpen?", creëert dat direct psychologische veiligheid op de werkvloer. Het geeft een krachtig signaal af, waardoor medewerkers sneller hun hand opsteken, wat de innovatie en efficiëntie direct een boost geeft. Omgekeerd werkt het precies zo: de leidinggevende die claimt alle antwoorden te hebben, het meeste aan het woord is en continu sterk probeert over te komen, bereikt het tegenovergestelde. Met andere woorden: mensen die sterk, capabel en zelfverzekerd zijn, durven zich op een constructieve manier kwetsbaar op te stellen. Zij ...

Te lang wachten met feedback geven is een van de grootste valkuilen op de werkvloer. Frustratie stapelt zich op, de emmer loopt over en een kleine irritatie ontploft uiteindelijk in een emotionele, onprofessionele reactie. Hierdoor blijven er zóveel kansen voor verbetering onbenut. Vaak hoor ik mensen achteraf zeggen: “Had ik maar eerder iets gezegd, direct om opheldering gevraagd of meteen gereageerd.” In plaats daarvan blijven ze eromheen lopen. De frustratie groeit en de situatie sleept zich voort op een manier waar niemand blij van wordt. De meeste mensen zwijgen uit angst: voor conflict, voor afwijzing, of voor de gevolgen van hun eigen positie. Ze zwijgen en hopen dat het probleem vanzelf overwaait. Maar dit soort problemen gaat niet zomaar over; ze worden vaak juist erger als je niets doet. Het wordt steeds moeilijker om er nog iets van te zeggen, waardoor men nóg meer gaat meebewegen en inslikken. De kern is... Direct om opheldering vragen vraagt moed, maar het levert altijd d...

Wanneer je goed en effectief wilt zijn in het begeleiden, ontwikkelen en leiden van jonge mensen op de werkvloer, onthoud dan twee woorden: stevig en vriendelijk . Als je aan die twee woorden blijft vasthouden, zal het je lukken om hen goed te begeleiden en langdurig aan je te binden. Mensen hebben grenzen nodig en hebben behoefte aan de handhaving ervan. Maar niet met boosheid, gemeenheid of kleineren; nee, op een vriendelijke manier. Duidelijke grenzen en structuur geven jonge medewerkers richting. Het voorkomt fouten en schept duidelijkheid over de verwachtingen. Vriendelijkheid bouwt ondertussen aan vertrouwen en een sterke onderlinge band. Door fouten te benaderen als leermomenten in plaats van mislukkingen, durven mensen initiatief te tonen en te groeien. Wanneer dat lukt, is loyaliteit het resultaat. Medewerkers verlaten zelden een bedrijf; ze verlaten slechte leiders of begeleiders. Een leider die optreedt als een goede mentor, creëert een enorme betrokkenheid en loyaliteit. D...

De waarde van een persoon of organisatie laat zich meten door de waarden die ze werkelijk koestert. Dit wordt zichtbaar in wat er wordt gezegd, gedaan en bedoeld, maar vooral in waar tijd, geld en energie naartoe gaan. Wanneer waarden intrinsiek en authentiek zijn, vormen ze een natuurlijke prioriteit. Het uitdragen ervan staat centraal, wat direct bijdraagt aan het algemeen belang en daarmee de totale waarde van de organisatie vergroot. Veel organisaties maken de fout een waslijst aan kernwaarden te hanteren in de hoop hun (financiële) waarde op te krikken. Dat werkt averechts. Juist het intrinsieke en authentieke karakter is cruciaal; het stroomlijnt handelen en besluitvorming op natuurlijke wijze. Ontbreekt die basis, dan ontstaat er een kloof tussen woorden en daden, waarbij geld vaak de enige beslisser is. Als financiële groei het primaire doel is, is het hanteren van waarden als ‘integriteit’ louter verwarrend voor zowel klanten als medewerkers. De juiste volgorde is essentieel: ...

Veel zelfstandigen en organisaties beweren dat uurtarieven ‘transparanter’ zijn dan vaste prijzen. Ik krijg daar jeuk van. Met een uurtarief geef je een klant namelijk helemaal geen prijs. Hoe kan dat in hemelsnaam transparanter zijn dan een vast bedrag? Een uurtarief vertelt je wat zestig minuten tikken kost, maar zwijgt over de eindfactuur. Het is alsof je een restaurant binnenloopt en de chef zegt: "Ik reken 50 euro per uur; we zien wel hoelang ik over je biefstuk doe." Dat is geen transparantie, dat is een blanco cheque. "Ja maar," hoor ik dan, "je ziet precies waar de tijd naartoe gaat." Maar waarom wil je dat eigenlijk zien? Omdat je de uitkomst niet vertrouwt. Je gaat controleren op uren, activiteit en inzet, en precies daar gaat het mis. Je focust op het proces van de aanbieder, terwijl je zou moeten sturen op het resultaat. Wat je wil, is een perfecte biefstuk. Niemand koopt uren. Je koopt waarde. Je koopt een oplossing. Onzekerheid daarover los j...

Steeds meer werknemers staan onder digitaal toezicht. Vakbonden en privacywaakhonden trekken aan de bel over de forse toename van camera-observatie en het meeluisteren met gesprekken op de werkvloer. Los van de ethische bezwaren roept dit fundamentele vragen op: wat is het doel en welk probleem lost dit werkelijk op? Levert het onder de streep concrete resultaten op? Het wantrouwen dat spreekt uit dergelijke controle is contraproductief. Er is nauwelijks bewijs dat intensief toezicht de meest effectieve weg is naar betere prestaties. Sterker nog: het beschadigt de onderlinge band en werkt een cultuur van angst in de hand, waarin mensen zaken juist gaan verhullen. Precies wat je als werkgever wilt voorkomen. De kern is dit:  Analyseer welk probleem je écht probeert op te lossen en of deze maatregelen daar wel aan bijdragen. Kijk daarbij ook kritisch naar je eigen rol als leider. Er bestaan geen 'veilige' controlemiddelen; voor je het weet, breek je het vertrouwen af en breng je ...

Iedereen wil van alles. Maar wat gaat er eigenlijk van jou uit, als persoon of als organisatie? Wanneer we iets willen en het om welke reden dan ook niet voor elkaar krijgen, kan het heel krachtig zijn om eerst zelf méér te geven van datgene waar we naar verlangen. Wie geeft zonder direct iets terug te verwachten, vergroot vaak juist de kans om uiteindelijk meer te ontvangen. Wil je meer rechtvaardigheid? Wees dan eerst zelf rechtvaardig. Wil je meer gezien of gehoord worden? Zie en hoor dan eerst de ander. Wil je meer hulp? Help dan eerst anderen. Wil je meer vertrouwen? Geef dan eerst vertrouwen. Wil je meer loyaliteit? Wees dan eerst loyaal. Dit principe geldt niet alleen voor individuen, maar ook voor organisaties. Wat je nodig hebt of waar je meer of minder van wilt, hangt voor een groot deel samen met wat je zelf geeft en investeert. Niets komt voor niets. Het punt is...  We willen, verwachten en eisen vaak van alles, zonder eerst te kijken wat we zelf eigenlijk geven. Ervaar...

Grip en controle proberen uit te oefenen met de verkeerde motieven leidt vaak tot precies de situaties die je juist wilt voorkomen. Het ondermijnt groei, ontwikkeling en innovatie, en daarmee uiteindelijk ook prestaties en resultaten. Een krampachtige zucht naar controle ketent vast, beperkt, veroorzaakt stagnatie en verhindert dat potentieel zich kan realiseren. Controle of grip krijgen is natuurlijk belangrijk, maar niet wanneer het contraproductief werkt. Dat gebeurt wanneer controle voortkomt uit onderliggende angsten en onzekerheden, bijvoorbeeld bij leiders die vrezen wat ‘loslaten’ voor hun rol of positie betekent. Paradoxaal genoeg krijg je juist meer grip en controle door los te laten. Door controle die gebaseerd is op angst of onzekerheid los te laten, ontstaat ruimte waarin mensen, ideeën en talenten kunnen gedijen. Het resultaat daarvan is vaak méér overzicht, meer wendbaarheid en uiteindelijk ook meer grip. Loslaten is geen passiviteit, maar vertrouwen: vertrouwen in de ex...

Veel mensen zijn voortdurend, bewust of onbewust, bezig met het sturen van hoe anderen hen zien. Wanneer iemand bang is voor afwijzing, kan dat leiden tot overcompensatie: harder praten, meer beloven, meer presteren dan nodig is, of op een andere manier nadrukkelijk aanwezig zijn. Deze poging om te controleren hoe we overkomen staat bekend als   impression management . Psycholoog   Roy Baumeister   beschreef hoe mensen die sociale afwijzing vrezen hun gedrag kunnen overdrijven in een poging goedkeuring te verkrijgen vóórdat ze eventueel worden afgewezen. Wat we dan zien, is geen kracht maar preventieve verdediging, een overcorrectie en een zoektocht naar externe validatie. Wie bang is niet goed genoeg te zijn, probeert dat te ontkrachten voordat iemand anders het kan ontdekken. Onzekerheid wordt gecamoufleerd door excessief gedrag: overdreven ambitie, grote woorden, constante zichtbaarheid. Maar zelfvertrouwen dat afhankelijk is van applaus moet steeds opnieuw bevestigd w...

Een van de grootste blinde vlekken in bestuurskamers is de psychologische onderstroom. We doen alsof organisaties rationele machines zijn, terwijl het in werkelijkheid verzamelingen zijn van menselijke emoties, projecties en onvervulde behoeften. Al decennia geleden wees Carl Gustav Jung erop dat we veel te weinig weten van de psyche van de mens. Dat gebrek aan inzicht is niet alleen een academisch probleem, maar ook een bestuurlijk risico. Want motivatie, besluitvorming, conflicten, samenwerking en cultuur worden primair gedreven door wat zich onder de oppervlakte afspeelt. Veel leiders opereren vanuit wat Jung de  persona  noemde: het masker van de functie. De titel. De rol. De façade van beheersing. Maar de echte dynamiek wordt bepaald door de schaduw, alles wat we niet willen zien van onszelf of van de organisatie. Machtsstrijd, onzekerheid, erkenningsdrang, rivaliteit, angst voor verlies van status. Juist omdat dit dichtbij komt en persoonlijk wordt, w...

Elke relatie of samenwerking wordt gevormd door de energie die betrokken partijen erin steken: werk uitvoeren, taken verdelen en conflicten oplossen. Wanneer mensen wordt gevraagd welk aandeel zij daarin hebben, antwoorden ze zelden neutraal. Denk jij dat je 55 procent bijdraagt, dan zal de ander, als jullie redelijk op één lijn zitten, zeggen 45 procent te leveren. Samen kom je zo uit op 100 procent. In de praktijk blijkt dat vaak anders. De Canadese psychologen Ross en Sicoly ontdekten dat drie op de vier stellen samen ruim boven de 100 procent uitkwamen. Met andere woorden: partners overschatten structureel hun eigen bijdrage. Dit patroon zie je ook terug in organisaties. Veel mensen en dus ook leidinggevenden schatten hun eigen inzet hoger in dan die van anderen. Dit verschijnsel staat bekend als de verantwoordelijkheidsbias. Een veelgehoorde bron van onvrede onder werknemers is een gebrek aan erkenning, vaak veroorzaakt door leiders die hun eigen rol uitvergroten en die van hun te...

Veel organisaties worstelen met het vraagstuk thuiswerken. In het bijzonder geven leidinggevenden aan dat ze onvoldoende zicht hebben op wat medewerkers doen en leeft het idee dat er vanuit huis minder wordt gewerkt. Het gevolg is voorspelbaar: meer controle, meer monitoring en steeds vaker de verplichting om terug te keren naar kantoor. Maar stel, puur voor het argument, dat deze aannames volledig zouden kloppen. Hoeveel beter denk je dat mensen gaan functioneren wanneer hun werk strenger wordt gecontroleerd, nota bene in hun eigen huis? Hoe gemotiveerd blijven ze wanneer ze tegen hun wil naar kantoor worden gehaald? Het antwoord laat zich raden: deze maatregelen lossen het vermeende probleem niet op, ze verergeren het. Het is daarom essentieel om uit te zoomen en de focus te verleggen van aanwezigheid en controle naar wenselijke uitkomsten en resultaten. Organisaties nemen professionals aan. Dat impliceert dat je hen ook als professionals behandelt: door hen te beoordelen op prestati...