Transparant

Veel zelfstandigen en organisaties beweren dat uurtarieven ‘transparanter’ zijn dan vaste prijzen. Ik krijg daar jeuk van. Met een uurtarief geef je een klant namelijk helemaal geen prijs. Hoe kan dat in hemelsnaam transparanter zijn dan een vast bedrag?

Een uurtarief vertelt je wat zestig minuten tikken kost, maar zwijgt over de eindfactuur. Het is alsof je een restaurant binnenloopt en de chef zegt: "Ik reken 50 euro per uur; we zien wel hoelang ik over je biefstuk doe." Dat is geen transparantie, dat is een blanco cheque.

"Ja maar," hoor ik dan, "je ziet precies waar de tijd naartoe gaat." Maar waarom wil je dat eigenlijk zien? Omdat je de uitkomst niet vertrouwt. Je gaat controleren op uren, activiteit en inzet, en precies daar gaat het mis. Je focust op het proces van de aanbieder, terwijl je zou moeten sturen op het resultaat. Wat je wil, is een perfecte biefstuk.

Niemand koopt uren. Je koopt waarde. Je koopt een oplossing. Onzekerheid daarover los je niet op met een urenregistratie. Dat doe je door scherp te definiëren wat het doel is, wat daarvoor nodig is en hoe je de voortgang meet. Dat is transparantie.

Uurtarieven zijn niet eerlijker; ze zijn alleen veiliger voor de aanbieder. Het is risicovermijding verpakt als openheid. Het biedt bescherming tegen eigen onderschatting en geeft vrij spel aan scope creep.

Laten we het beestje bij de naam noemen: uurtje-factuurtje is geen transparantie, het is risicobeperking voor de verkoper. Een klant wil simpelweg weten: wat kost het en wat levert het op? Met een vaste prijs geef je ze precies dat.

De kern is dit: 

Echte transparantie gaat niet over de input, maar over de output. "Dit is het probleem, dit is de oplossing, dit kost het je en dit levert het op." De ironie? Wie hamert op urenregistratie, heeft het minste vertrouwen in het resultaat. Dan ben je niet meer aan het samenwerken, maar aan het managen van wantrouwen.

Gepersonaliseerd advies? Stuur een bericht naar rico@rjrconsulting.nl of check www.rjrconsulting.nl voor meer informatie.