Rechtvaardigheid
Tijdens een college rechtsgeleerdheid vroeg de docent aan een student hoe ze heette. Ze gaf aan dat haar naam Isabel was, waarna de docent vroeg of ze het college wilde verlaten en ook niet meer terug hoefde te keren. Isabel begreep niet helemaal wat haar overkwam, maar de docent wenste er geen enkele discussie meer over te voeren en verzocht haar nogmaals om te vertrekken. Isabel besloot haar spullen te pakken en vertrok. De docent stelde de overgebleven studenten de vraag waarom wetten bestaan en waarvoor ze dienen. Een student antwoordde: 'ter bescherming van iemands persoonlijke rechten.' Een ander riep: 'rechtvaardigheid misschien?' De docent knikte instemmend. Vervolgens vroeg hij aan de studenten of hij Isabel op een onrechtvaardige wijze had behandeld en iedereen was van mening dat dit inderdaad het geval was. De docent vroeg de studenten waarom niemand van hen dan protesteerde of ingreep. 'Wilde niemand van jullie deze onrechtvaardigheid voorkomen?' De docent vertelde dat wat ze nu hadden geleerd ze in duizend uur studie nog niet hadden begrepen, tenzij ze het zelf hadden meegemaakt. Hij vertelde dat ze niets deden, omdat het hen niet persoonlijk raakte en dat die houding tegen hen, maar ook het leven sprak. De docent zei: 'jullie denken wellicht dat het je niet aangaat en dat het je zaak niet is, maar als je geen rechtvaardigheid toekent aan een ander, dan kan het zomaar zo zijn dat wanneer je zelf ooit onrechtvaardig wordt behandeld, er dan niemand is die het voor jou zal opnemen.'
Reacties
Een reactie posten