Adoratie

Niemand is adoreren waard. Het is ongezond, onverstandig, levert weinig op en het helpt je geen stap verder.

Ik zie tal van organisaties dure sprekers inhuren die successen hebben behaald in het zakenleven of de topsport. Ze hopen dat die glans op hun eigen organisatie afstraalt. Het zijn wellicht inspirerende of aansprekende verhalen, maar het is vooral een verdienmodel voor de spreker zelf – vaak gekoppeld aan de verkoop van een boek. Welke concrete situaties helpen ze nu écht verbeteren waar de gewone medewerker op de werkvloer wat aan heeft?

Waarom het niet werkt

De claims van externe sprekers houden in de praktijk zelden stand. Dit komt allereerst door de survivorship bias: sprekers schetsen hun unieke succesverhaal, maar negeren de duizenden anderen die exact dezelfde methode gebruikten en toch faalden. Succes in business of topsport is immers geen blauwdruk, maar een grillige combinatie van talent, inzet én een flinke dosis geluk of timing. Geluk valt helaas niet te kopiëren.

Daarnaast is er sprake van een hardnekkige contextblindheid. Wat feilloos werkt voor een olympisch kampioen of een techmiljardair, sluit zelden aan bij de realiteit van een team op de werkvloer in een totaal andere sector. Zonder die specifieke context vervallen presentaties al snel in generieke adviezen. Kreten zoals "houd vol" of "geloof in jezelf" zijn vermakelijke peptalks, maar het zijn absoluut geen concrete, operationele strategieën waar een medewerker op maandagochtend mee aan de slag kan.

Waarom worden ze dan toch ingehuurd?

Als de effectiviteit zo laag is, rijst de vraag waarom organisaties deze sprekers blijven boeken. De belangrijkste reden is de pure entertainmentwaarde; het fungeert als een leuk uitje voor het personeel en geeft een tijdelijke energieboost, hoe snel die daarna ook weer verdampt. Daarnaast biedt het management een comfortabele manier om de verantwoordelijkheid af te wentelen. Het inkopen van extern succes voelt immers een stuk makkelijker en sneller dan het daadwerkelijk oplossen van hardnekkige, interne cultuurproblemen. Tot slot speelt het halo-effect een grote rol: organisaties hopen vurig dat de status en de glans van de bekende spreker positief afstralen op hun eigen imago.

Mensen adoreren en naar hun succesverhalen luisteren in de hoop dat jouw situatie verbetert, is geen verstandige strategie. Deze verhalen sluiten zelden aan op jouw specifieke situatie en mogelijkheden. Bovendien vergeet men vaak te vertellen hoeveel geluk erbij kwam kijken. Het is leuk voor even, maar het levert niet de ROI op die je zoekt. Na het mooie verhaal gaat op maandagochtend alles gewoon weer verder zoals voorheen.

De kern is dit:

Het levert veel meer op om te luisteren naar en te leren van de mensen die dicht bij je staan en met wie je je kunt identificeren. Zij begrijpen veel beter wat er écht bij je speelt. Zij geven tips waar je daadwerkelijk wat aan hebt en waarmee je concreet aan de slag kunt in jouw specifieke situatie.

Leren van mensen om je heen (peer-to-peer learning) werkt door:

• Herkenbaarheid: de dagelijkse uitdagingen zijn identiek aan die van jou.
• Toepasbaarheid: adviezen zijn maandagochtend direct uitvoerbaar op de werkvloer.
• Sociale steun: een collega staat morgen écht naast je om te helpen, een topsporter op een podium niet.

Gepersonaliseerd advies? Stuur een bericht naar rico@rjrconsulting.nl of check www.rjrconsulting.nl voor meer informatie.